naglowek

Historia

Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku im. Gen. Jerzego Ziętka w Chorzowie powstał na terenach zdegradowanych ekologicznie. Teren, na którym powstał park w 75 proc. pokryty był hałdami, odpadami pogórniczymi, zapadliskami, bagnami, wysypiskami i biedaszybami. Resztę pokrywały pola i pojedyncze karłowate drzewa. Była to pionierska w skali kraju a nawet Europy próba przywrócenia życia środowisku zdewastowanemu przez przemysł. Już w pierwszych powojennych latach władza ludowa postanowiła usytuować w tym miejscu ośrodek rekreacyjny dla mieszkańców Górnośląskiego Okręgu Przemysłowego. Postanowiono stworzyć nowoczesny park, który oprócz zieleni wzbogacony będzie o urządzenia rozrywkowe, sportowe i oświatowo-kulturalne, które dadzą pełny wachlarz wyboru form czynnego wypoczynku. Inicjatywę zlecono do realizacji Komitetowi Budowy Parku na czele, którego stanął gen. Jerzy Ziętek. Dzięki konsekwencji i talentom organizacyjnym generała w krótkim czasie „księżycowy krajobraz” zamienił się w „zieloną wyspę” Górnego Śląska.

Budowę parku rozpoczęto w 1951 roku. Od początku prac towarzyszyło olbrzymie zainteresowanie i poparcie społeczeństwa. Grupy robotników przemysłowych, pracowników urzędów i instytucji, młodzieży szkolnej wykonywały roboty ziemne, sadziły drzewa i krzewy. Zakłady pracy dawały do dyspozycji budowniczych parku materiały, tabor samochodowy oraz niezbędnych fachowców. Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku budowano z wielkim rozmachem, pomysłem i fantazją.

Tworząc nowy krajobraz przemieszczono ok. 3,5mln m3 ziemi i dowieziono dalsze 0,5mln m3 torfu i ziemi rodnej. W pierwszych latach budowy wysadzono ponad 3,5mln drzew i krzewów w 70 gatunkach. Sadzono głównie topole, wierzby, brzozy, czeremchy, bez czarny, które odznaczają się odpornością na zanieczyszczenia przemysłowe i stosunkowo szybko rosną. Dążono również do wytworzenia mikroklimatu optymalnego dla gatunków wrażliwszych. W miarę jak park zmieniał swe oblicze, tworząc specyficzne warunki bioklimatyczne, popularne gatunki drzew zastępowane były gatunkami szlachetnymi, takimi jak: lipy, dęby, buki, klony i jesiony oraz drzewami iglastymi: świerkiem, cisem, modrzewiem, jodłą, sosną, które początkowo nie miały szans przeżycia ze względu duże zanieczyszczenie środowiska naturalnego na Górnym Śląsku.

Oprócz rekultywacji terenów zielonych, koncepcja parku przewidywała wybudowanie wielu unikatowych obiektów, które systematycznie oddawano do użytku zwiedzającym, w tym m.in.:

  • Śląski Ogród Zoologiczny
  • Wesołe Miasteczko
  • Stadion Śląski
  • Planetarium
  • Kolejka wiąskotorowa
  • Kolejka liniowa "Elka"
  • Kąpielisko "Fala"
  • Rosarium

Park podzielono na dwie strefy. Pierwsza, położona wzdłuż osiedla 1000-lecia, jest częścią rozrywkową. W strefie tej zlokalizowano Wesołe Miasteczko, Rosarium, halę Kapelusz, Stadion Śląski, krąg taneczny oraz alejki i obiekty gastronomiczne. Druga strefa, odsunięta od głównych tras komunikacyjnych, jest oazą ciszy, spokoju i wypoczynku. W drugiej strefie umieszczono Planetarium, Śląski Ogród Zoologiczny, Galerię Rzeźby Śląskiej, liczne alejki i inne.

W latach 50., 60., i 70. park intensywnie się rozwijał, był on „oczkiem w głowie” władz, szczególnie gen. Jerzego Ziętka. W latach 70. park zatrudniał aż 1300 osób, z tego prawie 500 pracowało w zieleni. Obecnie zielenią zajmuje się zaledwie ok. 40 osób. Okres po 1989 to najtrudniejsze czasy dla chorzowskiego parku. To okres braku inwestycji, zastoju, zaniedbań, widma upadłości i sprzedaży parku itd. Dopiero od kilku lat zaczęły pojawiać się pierwsze pozytywne zmiany.

Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku liczy już ponad pół wieku. Zajmuje szczególne miejsce w sercach mieszkańców Śląska i nie tylko. Twórzmy razem dalej jego piękną historię.